Onderhouds ploeg fiets en wandeltocht 2011

Eindelijk was het dan zover, de jaarlijkse sportieve uitdaging voor de anders zo gezapige onderhoud ploeg van de Aeronauten. Weken van voorbereiding zijn hier aan vooraf gegaan, kettingen gesmeerd, remmen nagezien en sommige pessimisten hadden zelfs hun licht geprobeerd want je kunt nooit weten.

Om de zenuwen wat te kalmeren had de organisatie alvorens er gestart zou worden voor een langdurige koffie en gebak( jawel gebak) sessie gezorgd. Zoals altijd hadden de manschappen ook deze keer moeite om vast te stellen wanneer het koffie drinken ophoudt en er aan het werkelijke werk begonnen moet worden.
Met slechts 7 minuten vertraging stonden ze dan allemaal voor het club gebouw opgesteld , echte `die hards` deze kerels die zich door niets laten tegenhouden ,dit in tegenstelling tot sommigen van hun collega's die "helaas"hadden moeten afzeggen omdat ze "dingen"hadden te doen in Frankrijk of zo.

Na een wat weifelende start typisch voor de ver doorgevoerde medezeggenschap structuur van deze groep werd niet linksaf maar rechtsaf gestart en weldra had ieder z`n maatje gevonden en reed het peloton met een niet onverdienstelijke snelheid (wij passeerden zelfs een bejaarde dame) via de Waalsdopervlakte richting Wassenaar. De vele paaltjes op de weg werden handig en soms behoedzaam ontweken zodat er zonder valpartijen de eerste stop bereikt werd . Hier werd een uitkijk post beklommen zodat iedereen het buiten adem zijn van het fietsen aan de klimpartij kon wijten.

Op de uitkijkpost genoten we van een prachtig uitzicht over de kunstmatige vennen van de duinwaterleiding waar verschillende vogels te zien waren en volgens een kenner zelfs twee meeuwen.

Behalve dat soms de helft van de ploeg de verkeerde afslag nam en door de ploegleider tot de orde geroepen moest worden en vervolgens in de achterhoede moest gaan rijden, arriveerde het geheel zonder verdere noemenswaardige voorvallen redelijk monter bij de Pan (De Pan van Persijn) waar via een wandeling het restaurant bezocht zou worden.

Op de wandeling werden we verwelkomd door ons enig vrouwelijke mede onderhoudslid die het aan heeft gedurfd om ons te vergezellen, wat behalve haar charmante gezelschap ook een kuisende invloed had op onze renners taal.

Onderweg zagen we de bekende Konings paarden die met hun veulens rondliepen op een speciaal voor hen gerealiseerd grondgebied die ze alleen maar met schotse "longhorn" runderen hoeven te delen, een positief teken dat er af en toe ook wel iets goeds in ons land geregeld kan worden.

Ook passeerden wij de resten van de Atlantic wal met zijn anti tank "pyramides". Iemand in de politiek moet hier ook gewandeld hebben en heeft, " hoe briljant" onze Leopards te koop gezet.

Voor diegene onder ons wiens wereld zich uitsluitend op en rond de "Fred" afspeelt waren er ook uit hout gesneden levens echte afbeeldingen van een eekhoorn en een uil te zien wat een extra dimensie gaf aan hetgeen zij zich herinnerden van de sprookjes uit hun kinderjaren.

Bij het restaurant aangekomen werden we overspoeld met de aanbevelingen van de kok met zijn in Valkenburg wereldberoemde schotels, hier werd tevens duidelijk dat de onderhoudsploeg nu eens niet opzag naar zijn leider maar gedurfd de allergrootste biefstuk vers van de "longhorns" bestelde .
Ook het bestellen van de drankjes ging de deelnemers gemakkelijk af.

Na een geanimeerde lunch in de schaduw van een eeuwen oude boom ,waar oude nimmer uitgesproken tennis en wieler ruzietjes werden bij gelegd en sommigen onder ons elkaar nog beter hebben leren kennen werd het tijd om de terug tocht te aanvaarden. Ook hier weer wat geweifel of er betaald moest worden en zo ja wie dat dan wel zou moeten doen, maar uiteindelijk zijn we er toch uitgekomen en konden we met een gevulde maag en opgeheven hoofd vertrekken . Tijdens de terug tocht bleek al gauw dat de biefstuk eters moeite hadden om de kop ploeg bij te houden zodat niet opgemerkt werd dat een van ons een "beetje"lekke band had . Het zal wel nooit duidelijk worden of dit alleen maar een excuus was om af te kunnen stappen en even uit te rusten om de band wat "bij" te pompen.

De pechvogel werd begeleid door drie van onze nimmer aflatende "Team"leden om zeker te stellen dat ook hij aan de beloofde borrel kon. De angst dat de kopploeg het borrel budget al overschreden zou hebben werd gelukkig niet bewaarheid getuige de vele malen dat op het succes van deze fiets en wandel dag gedronken werd en niet te vergeten op de organisatoren voor hun keuze van de route, het restaurant en vooral de keuze van het weer.

De schrijver dezes vond het een eer dit verslag te mogen schrijven wat geheel naar zijn beste herinnering is weergeven. Elke mogelijke herkenning van bestaande personen in dit schrijven is uitsluitend voor rekening van de lezer.

Leo Bink