In Memoriam Gé van Leeuwen

Op 30 mei is op 83-jarige leeftijd onze vriend Gé van Leeuwen overleden.

In memoriam Gé van Leeuwen

Op 30 mei is op 83-jarige leeftijd onze vriend Gé van Leeuwen overleden, en op 3 juni hebben wij afscheid van hem genomen, de crematie heeft daarna in stilte plaatsgevonden.

Als ik Gé kort moet typeren dan noem ik hem een Mediterrane levensgenieter, een charmeur. Altijd goed gekleed, tot in de puntjes verzorgd, met een relativerende humor die hij ook bij zwaardere onderwerpen inzette om het wat lichtvoetiger te maken, en dat had zijn voorkeur.

Gé heeft in zijn werkzame tijd bij de Direktie Film van de Rijks Voorlichtings Dienst veel gereisd, naar vele landen, maar ik noem met name Frankrijk, waar hij zijn hart aan verpand had. Talloze keren heeft hij het bekende Filmfestival in Cannes bezocht, en hij wist daar altijd met smaak over te vertellen. Wie van ons kan zeggen dat hij Gina Lollobrigida gekust heeft? Gé wel, beroepshalve, zei hij...

Gé was een goede tennisser, sinds 1984 lid van onze vereniging, en vanaf de oprichting in de tachtiger jaren lid van ons groepje, later 'De Heeren Maandagh' geheten. Hij kon behoorlijk fanatiek zijn als hij op de baan stond, en hij beschikte over een keiharde vlakke forehandslag, waarmee hij veel punten maakte. Ik zeg fanatiek, maar we maakten het ook mee dat hij middenin een rally gebiologeerd naar de baan naast ons stond te kijken, want daar speelden dan de dames... Zo was Gé.

Nu zo'n 6 jaar geleden werd bij Gé Alzheimer geconstateerd, in het begin nauwelijks merkbaar, later en vooral de laatste 2 jaar echter met een progressief verloop. Het belemmerde hem ook in toenemende mate bij het tennissen, de laatste paar jaar zodanig dat we niet meer normaal met hem konden spelen. In onderling overleg hebben we toen besloten dat hij mee zou blijven doen. Curieus genoeg vond hij zelf ook in zijn nadagen dat hij nog een prima bal sloeg, en soms was dat ook zo, dan kwam ineens die flitsende forehandslag boven.

Met name zijn vrouw Maria en zijn dochter Ingrid hebben hem in dat hele aftakelingsproces liefdevol begeleid. Maria maakte zolang het ging met Gé reizen, naar exotische oorden als Indonesie en Thailand, naar Italie en als laatste, nog maar een paar maanden geleden, naar zijn "thuisbasis" Cannes. De laatste paar jaar zat Gé in het Mr. L.E. Visserhuis, en op maandagmiddag kwam dan meestal Ingrid met hem naar de baan, en hielp hem ook tijdens het spel. Bij de nazit genoot hij van een borrel, en er moesten bitterballen zijn. Tot afgelopen oktober heeft hij dit volgehouden, toen lukte het niet meer.

Toen ik hem een week voor zijn overlijden weer eens bezocht, was het duidelijk dat dit de laatste keer zou zijn. Hij kon alleen nog zitten en liggen, en zijn geest was gevlogen, hij herkende ons niet meer. Maar toen ik ten afscheid mijn hand op de zijne legde keek hij op en kwam er een blik van herkenning in zijn ogen. Althans dat denk ik, en ik koester die gedachte.

Bij de afscheidsbijeenkomst in het 'Huys van Herinnering' in Wassenaar waren zijn familie, vrienden en bekenden ruim vertegenwoordigd, en werd een goed beeld geschetst van zijn leven, ook en vooral wie hij was voordat Alzheimer toesloeg. En zo zullen we hem ook willen herinneren. Tijdens de informele ontmoeting na afloop werden geen koffie of thee geserveerd, wel drankjes, zo zou Gé het gewild hebben.

Rust zacht goede vriend.

Henk Demper

Familieberichten overzicht